Kaos

2019/01/01

2018’den öğrendiğim birkaç şey var. Kafamdan geçenleri neredeyse olduğu gibi yazmak istiyorum. Böylece 2018’in damağımda bıraktığı tadı anlayabilirim.

2017’de yakın çevreme “adım adım yaklaşan ve nasıl idare edeceğimi bilmediğim bir sorumluluk” olarak tanımladığım ve ne yapacağımı bilmediğim bir projenin sonuca yaklaşması beni mutlu ediyor. 2019’un ilk çeyreğinde nihayete ereceğini düşünüyorum.

2019’a girerken de aynı hisleri yaşıyor olmayı ise garipsiyorum. Yine altında ezilmekten korktuğum bir sorumluluk ile karşı karşıya girdim yeni yıla. Daha önce aldığım risk beklediğimden daha iyi sonuç verdi ama şimdi girdiğim risk çok daha büyük.

İki dönem arasında temel bir farklılık var: 2018’in başında kendimi güvende hissetiğim bir ortam vardı. 2019 başında ise toksik bir ortama sıkışmış hissediyorum. 2019’un ilk yarısı bitmeden bunu öyle ya da böyle sonlandıracağım.

Her gün bu toksikliğe katlanamamı sağlayan birkaç çalışma arkadaşım var. Onların varlığı yükümü hafifletiyor. Umarım 2019 daha da kenetlendiğimiz bir yıl olur.

Bir yandan da yakın çevremden “staj yap” baskıları devam ediyor. Haklı bir baskı, kabul ediyorum ama işyerimde kendimi huzurlu hissetmediğim sürece sırtıma almak istediğim bir yük değil. Dolayısıyla yukarıda bahsettiğim riskin kontrol altına alınmasını ve toksik ortamın dağıtılmasını stajın bir ön şartı olarak görüyorum.

Yine 2019 yaklaşırken dostlarımdan birinin araladığı bir kapıdan kafamı uzattım ve bir işbirliğine girdim. Böylece, 2019’un ilk çeyreğinde deneyimimi artırırken değer üretebileceğim bir kanal daha olacak. Bunun için heyecanlıyım.

2017’nin başında iş hayatına atılırken elimde sadece kendime dair hedeflerim vardı. İki yılda bir kısmına ulaşmış olmanın gururunu yaşıyorum. 2019 başlarken artık sadece kendime dair değil birlikte çalıştığım insanlara dair hedefler de taşıyorum. Bu benim için yeni bir şey.

2019’a bir kaosla giriyorum. Ben kaosu kabul ediyorum. Kaos beni kabul eder mi emin değilim.

2019’un herkes için güzel geçmesi niyetiyle.